Kurkdroog geolied leer met witte zoutranden, een loopzool die aan de buitenkant tot twee millimeter was gesleten en topliften die er niet meer waren.
Nieuwe rubberzool met een profiel van vier millimeter, opnieuw doorgestikt, drie keer gevoed en met topliften waar een stalen pen doorheen gaat.
Deze laarzen stonden tien winters lang in een schuurtje en werden elk jaar een maand of drie gedragen. Dat is het patroon waar geolied leer het slechtst tegen kan: kort intensief nat worden en daarna lang niets. Vet dat er in het begin in zat trekt er in die stilstand uit, en wat overblijft is een leer dat er nog dik uitziet maar bij het buigen kraakt in plaats van te plooien. De eigenaar bracht ze langs met de vraag of er nog wat aan te doen was, en met het idee dat het antwoord nee zou zijn.
De eerste stap is bij zulke paren altijd hetzelfde en die kost het minste geld: reinigen en kijken wat er onder de vuillaag zit. De witte randen op deze laarzen waren strooizout, en zout is niet alleen lelijk maar ook actief schadelijk, omdat het vocht uit het leer trekt zolang het erin zit. Met water en een scheut azijn gaat het eruit. Wat er daarna tevoorschijn kwam was leer met een matte, iets ruwe nerf, maar zonder de fijne scheurtjes op de buigplooi die het einde betekenen. Dat was het moment waarop duidelijk werd dat het de moeite waard was.
De zool was een ander verhaal. Aan de buitenkant van de rechterlaars was hij tot ongeveer twee millimeter gesleten, en op die dikte zit je vlak boven de doorstikking. Nog een winter en de draad was doorgelopen, en dan zit je aan een zool die niet meer opnieuw te bevestigen is zonder een nieuwe rand. Beide zolen zijn eraf gehaald, de rand is nagelopen en er is een rubber loopzool onder gekomen met een profiel van vier millimeter, opnieuw doorgestikt met gewaste linnen draad. Rubber en geen leer, omdat deze laarzen buiten worden gedragen en de eigenaar geen zin heeft om ze na elke regenbui te laten drogen.
Daarna zijn ze drie keer gevoed met een tussenpoos van een dag. Dat is de stap die mensen thuis het vaakst verkeerd doen: in een keer een dikke laag opbrengen werkt niet, want het leer neemt maar een beperkte hoeveelheid per keer op en de rest blijft aan de buitenkant zitten en wordt een plakkerige film. Drie dunne keren met een dag ertussen levert een leer op dat van binnenuit soepel is. Na de derde keer zijn de topliften vervangen, dat kostte tien minuten, en toen waren ze klaar.
Wat dit paar heeft gekost is honderdachtenveertig euro. Wat een vergelijkbaar nieuw paar kost is ongeveer tweehonderdvijfenzestig. Belangrijker dan dat verschil is de tijd: deze laarzen gaan er naar verwachting nog vijf tot zeven jaar mee door, en dat is meer dan een nieuw paar bij dezelfde behandeling zou halen, want die heeft de eerste jaren van uitdroging nog voor de boeg. Het advies dat mee naar huis ging was kort: laat ze binnen staan en geef ze twee keer per jaar vet, ook als ze er goed uitzien.